دروازه

اهمیت دروازه درزندگی روستایی اگربیشترازخانه ی بنشین نباشد، بی شک کمترهم نیست. دروازه درواقع هشتی مانندی بودکه درابتدای ورودی هرمنزلی ساخته می شد. وقتی دربزرگ ودولنگه ی تخته ای حیاطی ازپاشنه می چرخیدوبازمی شد، قبل از ورود به حیاط، وارد محوطه ای می شدندکه به آن دروازه می گفتند. به وسعت پهنای در، راه بازبودودر دوسمت ورودی ،دوسکوی بزرگ وگاه یک سکو قرارداشت که روی آن تک (فرشی حصیری از برگ درخت نخل) ، فرش یاقالی می انداختندومی نشستندومعمولاً ظرفیت تمامی مهمان هایی راداشت که به خانه واردمی شدند. دروازه بسیار ستبر ودیوارش معمولا به پهنای یک و نیم یا دو خشت بود. بین سکو های پهن دروازه، راهرویی به پهنای در قرار می گرفت که سمت بیرونی آن دری قرار داشت که درواقع همان درحیاط بود و قسمت درون حیاط بدون در بود. معمولا روی یک سکوی دروازه فرش می انداختند وروی سکوی مقابل، چاله ، منقل ، تنباکو قلیان زغال و هیزم بودو اسباب چای و قهوه و قلیان قرار داشت.در گرداگرد سمت درونی آن نیز طاقچه هایی وجود داشت که وسایل را درآن می گذاشتند . گاه پیش می آمد که مهمانان در همان جا می نشستند و همان جا نیز می خوابیدند.در تخته ای و سنگین و درابعاد بزرگ بود. طول دروازه حدود چهار متر بود و روی هر سکو چند ردیف می توانستند بنشینند.سکوارتفاعی حدودیک مترداشت وعرض آن متغیر بود و به چند متر هم می رسید. دروازه برای مراسم کوچک ، محفل شبانه وگاهی روضه خوانی و پذیرایی ازمهمانان مرد، به کار می رفت و معمولاً افراد تازه وارد و غریبی که به منزلی وارد می شدند دردروازه اسکان می یافتند. غنای فرهنگ مردم طوری بود که در دروازه را نمی بستند و در تمام مدت روز باز بود که این خود نشان می داد مردم در تمام اوقات آماده ی پذیرفتن خویش و بیگانه هستندو شب ها نیز تکه سنگی پشت در می گذاشتند تا از ورود جانوران به حیاط جلوگیری شودو همچنین برای ساختن آن ضلعی از حیاط انتخاب می شدکه محوطه ی خانه های اندرونی که اختصاص به زنان داشت، پیدا نباشد . دروازه راه رسمی ورودی و خروجی هر خانه ای بود به همین جهت خیلی مهم بود و بالای در آن، طاقچه ی کوچکی بود که قرآنی پیچیده در پارچه ای درآن قرار داشت تا اهالی خانه در هنگام ورود و خروج از زیر آن بگذرند .

بنام خدای ارحم راحمین

با سلام خدمت همه دوستان بخصوص جناب غلامی عزیز

پیشنهادی دارم :

همه ما وقتی کتاب های تاریخ و تاریخ ادبیات را می خواندیم و می خوانیم در بعضی از قسمت های آن به یک ناراحتی و تأسف از جنس حیف و ای کاش و چه می شد دچار می شویم.جاهایی که از آن هنرمند یا چهره تاریخی یا یک سلسله حکوتی اطلاعاتی در اختیارمان برای بررسی  قضاوت های لازم در اختیار نداریم،می گوییم ای کاش عکسی، نوشته ای، لوحی یا هر ردپایی وجود می داشت. در مورد ولات خودمان هم همین وضع هست.خیلی ساده و خودمانی:چه می شد از تعزیه ی دهه 60 و 50 فیلمی بود؟ چقدر دلنشین بود بازی فینال جام بخش مرکزی در سال 67 وقهرمانی بنار یک فیلم ولو چند دقیقه داشت یا موارد گوناگون دیگر . اما مسئله اینجاست که امروز هم مانند یک چشم برهم زدن، به دیروزهای دور تبدیل می شودو خیلی زودتر از آنچه که فکرش را می کنیم یادآوری اش باعث زنده شدن همین خاطرات خواهد شد و اگر بعضی از نکات شایسته ی آن را به صورت مستند و قوی در اختیار نداشته باشیم، دچار همان حیف و تأسف ها خواهیم شد که ایکاش آن را ثبت می کردیم .

پیشنهاد مشخصم مستندنگاری روستاست از هر حیث.مردم،لوازم،کوچه ها.خانه ها ،درب ها حتی از نوع مجلس نشینی.قصه ها.باورها و بازهم حتی از آرامگاه.

ازحوادث و اتفاقات به وقوع پیوسته در ولات که نمونه بارزش همین سیل سال 80 هست.شاید شما هم یادتان باشد آخر شب که در کنار منزل باپیم پیش هم استاده بودیم و حدوداً ساعت 12شب بود (هرچه بود قبل از آمدن اسفندیار و ماشن بود) داستان خوابی که چند شب قبلش را دیده بودی برایم کشیدی .این خود نمونه ی روشنی از این جذابیت ها می باشد.حداقل صد خانوار با این اتفاق دست و پنجه نرم کرده و هرکدام به نوبه خود دارای خاطرات بسیارزیاد و شنیدنی می باشند که اگر یکجا جمع شود، کتابی باارزش و خواندنی خواهد شد.پیشنهاد می کنم ثبت این واقعه را در دستور کارقراردهیم و از همه بخواهیم که تمام خاطرات خود را در وبلاگ ثبت نمایند تا بعداً به صورت یکجا گرآوری شود.کسانی که به اینترنت دسترسی دارند می توانند از دیگران نیز خاطرات را گرفته و وارد نمایند.بازهم اعلام می کنم این یک پیشنهاد است و باید بهترین پیشنهاد در دستور کار قرار گیرد که دوستان دیگر هم می توانند پیشنهادهای بهتری داشته  باشند.موفق باشید و باشیم .

سید کاظم موسوی برروی خرمنکوب(بـُرّا)- بنار 1357/ عکس از آلبوم ابراهیم زمانی. فرزند حسنعلی

سلام . درپی ارسال قسمت دوم مطلب آقای امان الله ابراهیمی تحت عنوان « زادگاهم بنار آب شیرین »، نظر هایی به بنارانه رسید که با توجه به مهم بودن موضوع ، به صورت منسجم ، درصفحه ی اصلی وبلاگ درج می گردد . طبیعی است که هدف بنارانه ، ایجاد بحث های سازنده و روشن کردن زوایای تاریک ادعا هاست . ضمن دعوت از شما به شرکت دراین گفتگو ، برای آقای ابراهیمی درمقام پاسخگو، احترام قائلیم ./ بنارانه

__

با سلام. چند روزی است که وبلاگ بنارانه رنگ و روی خاص و جالبی به خود گرفته. من کاری به انتقادات وارده به آقای امان الله ابراهیمی و محمد رضا باقری ندارم. هر دو به اندازه توان وقت گذاشته و به انحاء مختلف در خدمت هم ولایتی های خود هستند. در هر کار ممکن است کم و کاستی باشد و این امر، طبیعی است. بایستی همه تلاش کرد تا این کمی ها و کاستی ها ازبین برود. جناب غلامی مسئول محترم وبلاک بنارانه در یکجا بسیار زیبا اشاره دارد. بنارانه را به تریبونی آزاد تشبیه کرده که هر شخصی می تواند در آن نظرات خود را بیان نماید. ای کاش این نظرات در مجموع منجر به به ارتقاء و سربلندی روستایمان گردد و ای کاش کسانی نیز که مورد انتقاد واقع می شوند، با دلایل محکم و محکمه پسند و مستند در مقام پاسخگویی برآیند، تاابهامات و شبهاتی که ممکن است بعضا از سوی منتقدان و یا حتی غیر منتقدان، وجود داشته باشد، ازبین برود. به هرحال آرزوی موفقیت روزافزون برای بنارانه دارم./ الله کرم باقری

____________

افلاطون را دوست دارم ولی حقیقت را بیش از او دوست دارم-سقراط.

 ما همگی دوست داریم ازگذشتگان خود اطلاع داشته باشیم ولی آنچه به صورت غیرمکتوب به ما رسیده باشد، نمی تواند دلیل محکمی بر گذشته های ما باشد. وقتی تاریخ بناررا 500 سال اعلام می کنید، مطمئن باشید که یک نسل قبل ازما نمی تواند با یقین ازگذشته های مامطلع باشد. شما روستای دریس را از استان هرمزگان دانسته اید درصورتی که این روستا از توابع شهرستان کازرون دراستان فارس می باشد. مطمئن باشید کسی که درصفی آباد و زیارت زندگی می کرده ، نمی تواند روستای بناررا تشکیل دهد. حتماً این روستاوجود داشته که آنهابه روستای بنار مهاجرت نموده اند ضمناً درمسائل تاریخی باید با احتیاط و حساسیت بیشتری اطلاع رسانی شود. مطالب بسیار جالب و شنیدنی بود ولی به طور یقین نمی شود به آن استناد ورزید ./ محمدرضا باقری

_______________________

سلام علیکم

فکر کنم اقای ابراهیمی کمی تندروی کرده است و فقط قسمتی از این مطالب صحت دارد/ در ضمن ذکر نشده است که مطالب گرفته شده از کجاست زیرا که وی سن و سال چندانی ندارد که از خود باشد و یا اگر از بزرگان اقوام خود گرفته نمی توان به اثبات رساند.

اقای ابراهیمی لطفا به این سوال و سوالهای قبلی پاسخ قابل قبولی دهید. متشکریم./ ساکن بنار

________________

باسلام وتشکر                                                                  درابتدای متن از دره ی دی احمدو نوشته شده به طوری که بیننده فکرمی کند مطلب معرفی این محل است درحالی که فقط یک اسم بیشتر نیست. اما سنگ هایی که در دره دان و بردزرد پیدا شده آیا الان جای خاصی نگهداری می شوند؟/ داراب جعفری

_________________

«بسمه تعالی»

با سلام؛. از جناب ابراهیمی تشکر می کنم؛ اطلاعات خوبی است هرچند که نوشته نشده مطالب از کجا گرفته شده است!؟/با سپاس./ هم ولایتی

_________________

یک انتقاد از جناب ابراهیمی داشتم .اینکه اایشان اعلام می کند اهالی بنار100 درصد غیر بومی هستند  یک حرف بی اساس است. نمی توان در خصوص موارد تاریخی با این قطعیت سخن گفت. / اهالی بنار

________________________

با احترام اینجانب درمقالاتی که دررابطه با بافت روستای بنار درهمین وبلاگ نوشته ام و می توانید در بخش اجتماعی، آنان را بخوانید ، به سه مرحله از جا به جایی این روستا اشاره کرده ام . اما درمورد ساکنان اولیه ی بنار، آقای ابراهیمی خاستگاه مردم بنار را با ذکرچند مکان نام برده اند که به نظر می رسد ایشان می خواهند بگویند که مردم اولیه ی بنار، این افراد بوده اند و درجایی دیگر می نویسند که « قبل ازمردم بنار هم درگذشته ی بسیار دورتر عده ای دراین محل زندگی می کرده اند » . با این جمله می توان حدس زد که ایشان ، تنها مهاجران را مردم بنار می داند درحالی که با استناد به نوشته ی وی باید گفت ، قبل از ورود مهاجران به بنار، عده ای از ساکنان اولیه ی روستا، در این مکان به زندگی مشغول بوده اند و با ورود مردمی مهاجر از جاهای مختلف، کم کم با هم آمیختند و یکی شدند و روستایی یک پارچه و متحدوبزرگتر را ساختند و این خود دلیلی برمهاجرپذیری بنار است که آقای ابراهیمی به آن اشاره داشته اند. نکته ی دیگر دررابطه با مرز دشتستان و شبانکاره است که درتقسیمات کشوری، تمام قسمت های نامبرده را دشتستان می گویند./ محمد غلامی

____________________

مکان دوم که به آن اشاره شد درّه ای است که در محل به« دره ی دی احمدو» مشهور می باشد. دی احمدو(مادر احمد) زنی مهاجر بوده که از شهرستان دشتی به بنار آمده بود و زنان بنار ساخت «گرده» و «بَل بَل» را از وی یاد می گیرد. تنوری داشته که درآن نان می پخته و رهگذران را مهمان می کرده است.  بنار اولیه را می توان روستایی صد درصد مهاجر پذیر نامید که این امر قابل اثبات است چرا که هم اکنون نیز مردم روستا خود و دیگران می دانند که اجدادشان از کدام محل به بنار آمده اند و در آن محل ها همگی دارای قوم و خویش هستند به طوری که به دیدن بستگان هم می روند. بنابراین ادعای کسانی که می گویند مردم بنار از استان هایی مثل کهکیلویه و...آمده اند تقریباً یا می توانم بگویم کاملاً بی اساس است. خاستگاه مردم بنار مکان هایی مثل بنو(استان فارس)،دریس(هرمزگان)، ریشهر(بوشهر)،مال محمود،دهستان انگالی،بُهروشاهپیروسعد آباد،تراکمه(هرمزگان)،صفی آباد،زیارت،نظرآقا،فالاسیر می باشد. در رابطه با قدمت بنار باید گفت که اگر چه همانطور که اشاره شد قدمتی حدود500 سال دارد (در زمین مومد مکال هر موقع چاله ای یا گودالی حفر می کردند تکه کوزه و...در می آمده است) ولی مواردی نشان می دهد که قبل از مردم بنار هم در گذشته ای بسیار دورتر عده ای در این محل زندگی می کرده اند. دلیل این ادعا را باید این گونه عنوان کرد که در همین اواخر که چاه آب یا فاضلاب حفر می کردند در عمق3تا4متر و گاهاً تا5 متری زمین، تکه هایی از ظروف سفالی مانند کوزه یافت می شد که این تکه ها با توجه به اینکه در این اعماق پیدا شده بودند می توان گفت که مربوط به این دوران نبوده و شاید مردمی دیگر با مشخصه های کاملاً متفاوت در این جا روزگار می گذرانده اند. مورد دیگر سنگی به طول حدود2متر و عرض حدود50سانتی متر در زمینی موسوم به درّه دان از زیر خاک به دست آمد که گویای ادعای فوق است و همچنین سنگی موسوم به سنگ« بردزرد» که همگی نشان از زندگی و حیات در این منطقه بوده اند. افراد اولیه که این آبادی را بنا نهاده اند بی شک وجود رودخانه را مهم و حیاتی دانسته اند و در کنارآن خانه ها را بنا نهاده و مشغول به زندگی شده اند. لازم به ذکر است که رودخانه حلـّه که از به هم پیوستن رودخانه دالکی و شاهپور به وجود می آید از شمال بنار می گذرد و مرز دشستستان و شبانکاره را تا قسمت هایی معین می کند. از این رودخانه مردم بنار زمانی جهت آب شرب خود و دام هایشان استفاده می کردند. غیر از این استفاده، اسفاده هایی مثل استحمام و ماهیگیری و انتقال تنه های نخیلات از اطراف سعد آباد جهت سقف خانه ها در بنار- شستشوی گوسفندان، ریختن گـُرد نخیلات در آب رودخانه جهت ساختن ستـّه، و در مقطعی کشاورزی به کمک آب آن از آن استفاده می شده است. قابل ذکر است که آب این رودخانه هم عمیق تر و هم شیرین تر از حال حاضر بوده است. به دلیل قرار گرفتن سد در بالادست این رودخانه و کاهش بارندگی، در حال حاضر عملاً به زهکش نخیلات روستاهای بالادست تبدیل شده است و آب آن به شدت کاهش یافته است. اگر چه پمپاژ« کلل» هنوز بر روی آن قرار دارد و نخیلات« زیارت» و« کلل» و« بنارآب شیرین» را مشروب می کند. اهمیت وجود رودخانه را در این نکته هم می توان اذعان نمود که روستاهایی که از رودخانه خیلی فاصله داشته اند به ندرت رشد جمعیتی داشته اند و در تمام زمینه های مختلف پیشرفتی نداشته اند مانند:«احشام حسن»، «جرافی»،«جمیمه»،«سهیلی»،... که بعضی این روستاها کاملاً خالی از سکنه شده اند. با توجه به پیشرفت های گوناگون بشر در همه ی ابعاد از جمله ساخت راه های آسفالت و وسایل ارتباطی و مخابراتی باز هم روستاهایی که نزدیک رودخانه هستند هرگز خالی از سکنه نشده اند و عده ای به امید همین آب اندک ولی دائمی مبادرت به کشت نخل نموده اند و تاکنون روستا را ترک نکرده اند. اگرچه عده ای نخل دار مثلاً در همین روستای بنارآب شیرین ساکن بوده اند و به تدریج به شهر نقل مکان کرده اند ولی با این وجود نخیلات خود را حفظ کرده اند و هر چند وقت یک بار به آن سر می زنند و کار نگهداری و پرورش آنها را انجام می دهند. این گروه را شهرنشینان کشاورز می توان نامید./ادامه دارد___

توضیح : آقای ابراهیمی درتماسی خواهان تصحیح دریس شدند . صورت صحیح آن دریس(فارس) است ولی از طرف اینجانب سهل انگاری شده و تصحیح به موقع صورت نگرفت . با عرض عذر به پیشگاه آقای ابراهیمی و تمامی خوانندگان گرامی ./محمدغلامی